"İlkim ben senin yokluğuna alışmayı da seni unutmayı da hiç istemedim ki. Hiç istemedim. Zaten niye isteyeyim? Niye kalbimin deniz kıyısındaki o evinden vazgeçeyim ben?"
"Ne olursa olsun, atlatılır İlkim. İnan bana, birbirini sevdikten sonra en kötüsü de en iyisi de birlikte karşılanır. Yan yana olunca dağ gibi acılar un ufak olur. En büyüğü de aşılır, en küçüğü de. Yeter ki sen yaşamayı seç. Onunla yaşamayı seç. Kalbindekini yanında iste. Ona inan. Kendine... Kendine inan."
"İlkim, ne yaparsan yap... Ne yaparsan yap hayatın önüne geçemezsin. Yaşanacak varsa engel olamazsın, erteleyemezsin. Gelir bulur seni mutlaka. Bugün değilse yarın, yarın değilse ertesi gün. Bir yolunu bulur, kaybetmek istemediklerini senden alır."
"Hayattaki yirmi sekizinci yılını bitirmek hiç de kolay değil. Yine de... Kullanmaya değer mi bilemiyorum."
"Değer." "Emin ol. Yaşamak her zaman kutlanmaya değer."