Görüyorsunuz , yapayalnızım, hiç kimsem yok! Susuyorum, susuyorum sonra birden yüreğimde bir şeyler kaynıyor, taşıyor… Taşlarla, ağaçlarla konuşacağım neredeyse… Maksim Gorki
-"ne oldu sana?"
+"bir şey olmadı."
Aslında çok şey oldu. Kandırıldım, bir yalana inandırıldım ve acı çektim. Nefret edildim, hor görüldüm, fazlalık gibi hissettim. Fakat bunun beni ne kadar mahvettiğini dile getiremedim hiç, aksine gülümsedim. Canım o kadar çok yandı ki hiç ummadığım birine dönüştüm, kendimi küçük düşürdüm. Yıllar sonra, çocukluğumu acıtan o küçümseyici kelimeyi tekrar duydum hoyrat dudaklardan. İtildim, havuza düşürüldüm, boğuldum. Depremler oldu içimde, enkaz altında kaldı tüm duygularım. Ve hala en ufak bir açıklaması bile yok tüm bunların... Şimdi Işıkları Söndürmeli