Gerçek hayattansa kitaplardaki dünyada yaşamak bana daha güzel geliyordu. Kitaplar yalnızlık içindi çünkü. Dışarıdaki gerçek hayat onları avutmadığı için okuyordu insanlar.
Bazı insanlar vardır ; istemeden sizi hikayelerine, yaralarına, geçmişlerinden kalan boşluklara ortak ederler. Ne kadar direnirsem direneyim onun hikayesini sırtımı dönemedim.
Kırklarına yaklaşan herkes gibi ben de yeni insanlarla tanışmakta onları hayatıma buyur etmekte zorlanıyordum. Dostluklarımız sosyal medyada paylaşılan gönderilerin altına bırakılan tekdüze kalp işaretlerine indirgenmişti. Bu çağın merakı ve inceliği bundan ibaretti artık......
Dünya çoktandır tuhaf, eksik, mesafeli bir yere dönüşmüştü.