İnsan hayatında bir kez de olsa ölmeden önce kendine şu soruyu mutlaka sormalı diyordu ,İhsan Fazlıoğlu "Sahip olduğum her şeyi yitirdiğimde beni ayakta tutacak olan şey nedir?" .
Benim her şeyim , babamdı .Kaybettim onu.Hiçbir şey gelmedi elimden.Acizliğimi,insanların acizliğini dibine kadar hissettim. İşte dünya sen busun dedim.Bundan ibaretsin.Hepimiz yalanız.Ve öleceğimiz günü bekliyoruz ,o zamana kadar heybemizde bir şeyler biriktirdik biriktirdik.Biriktiremedik vay halimize.Artık son.. Yeni bir hayat başlıyor.
İmtihandayım.Başarabiliyor muyum bilmiyorum ama sabrediyorum, deniyorum en azından.." Allah sabredenleri sever". Hüzün peygamberinin ümmetiyim Elbette dertle yoğrulacağım. Dertlerle doğrulacağım. Hiç kimse bana imtihanın kolay olacağını söylemedi
Yol yaşadıkça devam ediyor ..Sabretmek zorundayım ,yola devam etmek zorundayım
İyi ki Allah'a inanıyorum, derdin Allah'tan geldiğine inanıyorum.Kaldıramayacağımdan fazlasını vermeyeceğini biliyorum, O'nun. Beni ayakta tutan şryin o olduğunu biliyorum.Yoksa ne halde olurdum hiç bilmiyorum.
Babam" Allah'ım isyan etmiyorum verdiğin hastalığa, hamdolsun" demişken ,benim isyan etmek ne haddime . Senin verdiğin her şeye hamdolsun Allah'ım.Hamdolsun...Verdiğine de aldığına da .Sabrımı güçlendir..Senin yolundan ayırma beni.Babacığımın acısını unutturma.Bundan ağırını yükleme bana. Hasretin biteceği vuslat gününe kadar dayanmamı sağla .Amin 😓