BayC
@BayC72
Beni tanımak istersen önce aylak adamı oku, sonra gel konuşalım.
Okur-gezer-izler bazen de yazar, kendi halinde bir Evliya Çelebi.
Heves etme dağ taş geziyorum sıkılırsın.
GARiP İSTANBUL'UMUN TÜRKÜSÜ
Garip İstanbul'umun türküsü ...
Topkapılısı, Karagümrüklüsü, Eyüplüsü.
Fakir fukarası, dulu, yetimi,
Gariplerin türküsü ...
Oturmuş Yeni Cami merdivenine,
"Yeni Hayat" satan ak saçlı nine.
Bir duvar dibinde el açar kimi,
Yalvarışı ninni olur dudağında,
Bir anadır: çocuğu kucağında.
Garip İstanbul'umun türküsü ...
Gelseler bir araya beşi onu,
Yaşayanlar görmeden rahat yüzü,
Hepsinin bükük boynu,
Hepsinin mahzun yüzü.
Garip İstanbul'umun türküsü ...
Her sabah o tramvay, otomobil gürültüsü,
Herkesin bir türlü işi,
Araba sürücüsü, sokak süpürücüsü.
Garip İstanbul'umun türküsü ...
Türkülerin en hüzünlüsü;
Yeni doğmuşlar, emekleyenler,
Akşam ekmek bekleyenler,
Kulübesinde, izbesinde ...
Gün görmemiş insanlar,
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
SEBİL VE GÜVERCiNLER
Çözülen bir demetten indiler birer birer,
Bırak, yorgun başları bu taşlarda uyusun.
Tutuşmuş ruhlarına bir damla gözyaşı sun.
Bir sebile döküldü bembeyaz güvercinler ...
Nihayetsiz çöllerin üstünden hep beraber Geçerken bulmadılar ne bir ot ne bir yosun. Ürkmeden su içsinler yavaşça, susun, susun!
Bir sebile döküldü bembeyaz güvercinler. ..
En son şarkılarını dağıtarak rüzgara,
Beyaz boyunlarını uzattılar taslara ...
Bir damla suya hasret gideceklermiş meğer.
Şimdi bomboş sebilden selviler bir şey sorar, Hatırlatır uzayan dem çekişleri rüzgar.
Mermer basamaklarda uçuşur beyaz tüyler.
Ziya Osman Saba 1928
Puan vermedi·192 syf.·
2021 311. kitabı
Çocukluğum, çocukluğum ...
Uzakta kalan bahçeler.
O sabahlar, o geceler,
Gelmez günler çocukluğum.
Çocukluğum, çocukluğum ...
Gözümde tüten memleket.
Artık bana sonsuz hasret,
Sonsuz keder çocukluğum.
Çocukluğum, çocukluğum ...
Habersiz ölen kardeşim,
Mezan bilinmez eşim,
Her bir şeyim çocukluğum.
Çocukluğum, çocukluğum ...
Bir çekmede unutulmuş,
Senelerle rengi solmuş,
Bir tek resim çocukluğum.
Ziya Osman Saba 1936