Piro
@BayPiro
171 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Ahmet Kaya'nın bazı parçalarının bulunduğu bir şaheser. Ne zaman okusam ne zaman dinlesem Yusuf Hayaloğlu'nu bambaşka yerlere sürükler beni. Kendimi bulurum olayların içinde şiirlerin dizelerinde. O kadar bizdir ki cümleleri başka yansır tesiri vücuda. Ah Ulan Rıza küçüklüğümün travması, Merhaba Nalan ilk aldatılmamız, ilk gözyaşımız.
O kadar çok geçmişim dolu ki ben onu bıraksam o beni bırakmaz bir kitap. 90larda yaşamış herkes bir anısını bulur dizelerde. Okuyun okutturun.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Zafer Algöz'ünde bir röportajında dediği gibi.
Bir kitap ister ve kütüphaneci kutudan sıfır bir kitap çıkarıp Alagöz'e verir.
Ağır Roman - Metin Kaçan.
İncecik... dedim. Babacığım, Ağır Roman da kitap niye ince?
Nereden biliyorsun, belki içindekiler ağırdır' dedi.
Bu kısa an kitabı o kadar güzel anlatıyor ki başka bir şey demeye gerek yok.
Kitap bize başarmayı ve başaramamayı çok acı şekilde anlatıyor.
Seriyi çok severek ve bağlanarak okudum. Tüm seriye genel bir bakış yaparak incelemesini yazacağım. Başlarda bize ne okuyorum ben dedirtiyor. Sayfalar aktıkça alıştırıyor kendini ama cilt cilt ilerledikçe hep bir değişim yaşandığını görüyorsunuz anlatım ve çizim dilinde. Bu değişimi anlamam biraz zor oldu. Bize çocukluğundan yetişkinliğine kadar bir karakterin bakış açısından çizip yansıtıyor yazarımız. Çocukluğunda yetişkinlere bakış açısı ve o korkutucu yanlarını çizimlerle bize veriyor ama ilerledikçe bu tarz değişiyor ve artık karşımıza çıkmaz hale geliyor. Çünkü ana karakterimiz büyüyor ve dünyaya bakış açısı da ona göre değişiyor. Çizer bize bunu sayfalarında aslında çok net belli ediyor. Seri ilerledikçe karanlık ve içinden çıkılmaz bir duruma bürünüyor. İlerledikçe iyi olmasını beklerken ana karakterimizin hayatı gibi çok karışık bir hale giriyor hikaye. Başlarda bize verdiği çok güzel karakterler aniden yok olup anlamsız gereksiz boş sayfalarla doldurulmuş farklı farklı oluşumlar ve tipler giriyor. Pegasus karakteri ve oluşumu ile giriş yapan hikaye tüm seriyi bozuyor adeta anlam veremediğim bir yan hikaye ekleniyor seriye. Kendi açımdan neden var olduğunu anlamadığım çok fazla sayfa okuttu bana. 4. Ciltten sonra cidden anlaması zor ve kaotik bir evren oluşuyor. Ana karakterimizden uzaklaşmaya başlıyoruz. Bu yanları nedense sizi seriden koparıyor. Çizimleri konusunda tek kötü söz söyleyemem basit, göz yormayan harika bakış açıları ile doldurulmuş sayfalardı çoğunlukla. Daha fazla şey yazılabilir bu seri için ama fazla uzun olması sıkıcı olabilir. Son olarak söylemek istediğim şey nedense bu seride mutlu olmamız gereken her panelde gerilim ve mutsuzluk yükleniyor insana. Mutlu sona mutlu olamamak çok garip bir his. Tatmanızı tavsiye ederim sizlerinde.
İyi Geceler Punpun benim çok severek okuduğum bir seri. Şimdiye kadar her cilt yükselişle buraya kadar geldi fakat nedense bu cilt biraz yorucu, karışık ve durağandı. Bazı yerlerde ben ne okuyorum ya dedirtti bana. Sıkıcı geçti çok az ilerleme vardı hikayede. Şu ana kadar heyecan ile beklediğimiz bazı olaylar yaşanmış olsa bile nedense duygusuz geçmeme sebep oldu. Belki mutlu bir son olarak düşüneceğim sonu görsem bile nedensiz mutsuzluk yükledi bana.
Biraz aşağıda kalan bir cilt oldu açıkçası yine de güzel bir seri İyi Geceler Punpun.
Serinin en sakin cildiydi. Alışık olmadık bir havada ilerliyor. Fakat yazar bize öyle güzel ve inceden göndermeler yapıyor ki fark edince inanılmaz bir haz veriyor. Şimdiye kadar Punpun'un gelişim sürecini izledik. Artık seri karakteri oturmaya başlamış Punpun'u gösteriyor bize. Punpun çaresiz, karanlık ve kimseye güvenmeden yaşamaya çalışıyor. Özellikle insanlara yaklaşımı ve onlara duyduğu korkuyu yazar bize diyalogların içeriği ile değil de uzaktan baktığımızda görünen manzara ile anlatıyor. Punpun cildin başından sonuna kadar neredeyse tüm sayfalarda uzun uzun konuşmaları dinlemeye tavsiyeler almaya sürekli yönlendirilmeye maruz kalıyor ve karşılık neredeyse hiç vermiyor. Fakat sonlara doğru bu buhranlı dönemden çıkmaya başladığını görüyoruz ve yazar bize diyalogsuz harika bir uzun sekans yaşatıyor. Ve o zaman anlaşılıyor aslında yazarın bize anlatmak istedikleri. Punpun bir yerden sonra dinlemenin ötesine geçip kendini anlatmaya başlıyor.
Gerçekten bir baş yapıtı okuduğumuzu düşünüyorum. Diğer ciltlere göre ne kadar altlarda kalsa da verdiği incelikler ile özel bir cilt olduğunu belli ediyor.
