İnsan kendini kendinin avcısı mıdır? Kim kimin önünde av olan ben mi avcı ben mi, ikisi de biri mi bunların yoksa ayrı mı? Kaçan kim kovalayan kim bu dünyada? Arayıp da bulamadığı aslında kendisi mi insanın? Benin ben peşine düşmesi ile bu dehlizli yolda.
Bu kitapta özellikle üstünde durulması gerek üç şiir var. Bunlardan biri "Yıkıcılar geldiler", diğeri "Bir acıya kiracı", öteki ise "Evde yoklar". Üç meşhur şiiri şairin.
Bu dünyadan "yerleşik yabancı" olarak göçen adam Metin Altıok. Bir yere ait olamama, kendini hep gurbette bilmenin gezgin şairi, aşk ve acı yüreğimde/ikiz badem içidir diyor. Şiirlerinin genelinde bu acının tadını duyumsarsınız. Kimin hoş gelir bu kimene nahoş. Kimi okurun ağzının tadını bozar bu acılı sözcükleri yutmak, kimi okur ağzına ıtır kokusu yayar.
Her aşkın mutluluk getirdiğini sananlara karşı, "Mutlu aşk yoktur" der ve devamında sevgiliye hitaben "seninle benim aşkımız bile olsa." diye tamamlar şiiri.
Bu dünyada yerleşik yabancı olmanın, kendisinde bir eksiklik yarattığını, dünyaya ve yaşamın manasızlığına karşı aynı zamanda hayatının ve kendi benin eleştirisine yönelik bir cümleyi şiirin son mısrası olarak bize sunuyor:" Anlamsız buluyorum kendimi" diyor şair.
Bütün şiirlerinin bir arada olduğu "Bir acıya kiracı" kitabında yer alan ilk kitap:"Gezgin". Ressam, öğretmen ve şair olan Metin Altıok'un inceleyeceğim ilk kitabı.
Yüzünde gezginci bir adamın hali var diyor, serüvenden serüvene atılan Altıok. Bu gezgine yakıştırdığı sıfat "amaçsız gezgin". Çıplak bir atıyla, üstünde paltosu diyar diyar gezer, dağların sırtlarında.
Gezgin kişi aynı zamanda gurbetçidir. Bir yerden başka bir yere sürüklenen bir kedi misali. "Aslında ne bulunur bir gezginin yanında/kedi yüzünden başka" diyerek gezginin saflığını anlatmıyor mu?
Nereye gider bir gezgin, hangi geçitlerden geçer, aradığı nedir, kaybettiği ne? Bir gezginin diyor Altıok hep gittiği yer senin yüzün benim yüzüm değil mi? Evet yüzlerde o umudu, mutluluğu ve sevinci aramak değil midir bu kadar yol gitmek, cefa çekmek... Gezgin gibi simgesi de onulmaz yalnızlığın. Gezginin dostu acısıdır, onunla gider bu yolu. Acıyla konup göçer bu yollarda.
Bu kitabı okuyacağınız zaman gezgini kendiniz bilin oyle okuyun. Sizler de bir gezgin gibi dolaşın yapraklarında kitabın ve sözlerin parlayan sularında.