Bayram
@Bayko111
Daha fazla kitab okudum. Zaman buldukca eklerim :)
Sefiller romanının en can alıcı noktası Jan Valjanın kendiyle olan savaşı'nı yansıtan olaylardır. Viktor Hüqo o kadar insan üstü yazmış ki, romanı Jan Valjan kendi teslim olmaya gitdiyi zaman yaşadığı vicdani mühakeme beni sarsdı ve ağladım. Sonuçta başarıya giden yolda hırsızlık yapmış bir adam var karşımızda. Fakat uzun yola bakmadan mahkeme olacak gün oraya varıp da o adam benim demesi (halbuki suçu kendisi işlemedi) ve kimsenin buna inanmaması. Sadece onu bir kişinin tanıması gerçekten romanın karakterleri ayrı, olaylar zinciri ayrı efsane olmuş. Uzun zaman oldu okuyalı ama hala unutamıyorum.
Eğer bir roman yazacak olursam hayatın acımasızlığı üzerine yazarım. İnsan ne kadar neden sonuç ilişkisi kurmayı başarsa bile bir yerlerde duraksıyor. Modern bilmin ve postmodern dünyanın bizi getirdiyi bu noktada ruhumuzun en orijinal taraflarını kaybediyoruz. Her zaman keşke o günlere dönsek diyerek yaşıyoruz. Don Kixot gibi delilik yapanları gündeme getirmeyi, şaklabanlıklar yapanları konuşmayı seviyoruz. İnsan oğlu dikkat çekmek ister, fakat duyqularımızı kullandırmamız bizi yıpratır. Her ne olursa olsun empati yapmayı başaramıyoruz, affedemiyoruz bizi diğer acımasızlardan ayıran bir düyün noktası arayıp durdum hep. Qaliba insanın absürt yaşama dürtüsü hep sürecek. Belki hayatı sevdiyimiz anlara sıkısıkıya bağlandığımız için vazgeçemeyiz ama kötü günlerimiz de olmuyor deyil dimi...