Hayat endişeli...
Dedi ki "Yok bir şeyim, az önce sorguladım ve şimdi dört köşeyim
Kimle ters düşeyim yaşarken ilk neşeyi,
Gürül gürül akan bir nehir var mı aşk içeyim"
Hayat masum...
Hiç unutmaz ki ilk geceyi.
Çünkü demiş "Yağmur yerine ben geçeyim"
Bir kere demiş bunu ve sonra gürlemiş bulut
"Bilmiyorsun bir fırtınanın savurduğunu kaç kişiyi"
Hayat heyecanlı...
Sanki cap canlı, aşkı sığdırdı gönlüne bi' şarkı patlattı.
Yoksulluğunu atlattı, ruhu gökyüzüne tutunmuş bir salıncaktı
Hayat bağlandı...
Kayıp sağlandı, ölüm dağlandı.
Sevdalandı, alev harlandı.
Buharlandı bir cam o an patlayan bir volkandı
Garip bu hayat...
Çünkü oksijen bağımlısı.
Fakat en sevdiği şey de nefeslerin paylaşılması.
Hazır mısın?
Kolay rüzgarın kırılması
Şimdi öp havayı öp ki aşkın kulakları çınlasın