Gece
@Beklemedekal
“Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor…”
“Medice, cura te ipsum!!”
“İnsandan örülmüş duvarlar içindeyim…”
“Bir Tanrım var bir gitarım…”
Kafamın içi
Dünya
9 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
03.541000Kitap
Buraya en son 2 ay önce ileti atmışım… Zaman çok hızlı geçiyor. Bugünlerde çok yoruluyorum. Hem ruhen hem de bedenen. Aynı bir yarış atı gibi koşuyorum. At gözlüklerini takmış hedefe kitlenmiş bir yarış atı gibi… İki üç gün önce kendimi doğaya attım. Gerçekten iyi geldi. Teknolojiden, insanlardan, stresten uzak bir alan. Tabii yanıma eskiz defterimi de almıştım. İyi geldi, o anı yaşadım ama bitti… O ortam ayrıldıktan sonra yine aynı çukura düştüm. Yaşam belirtisi vermiyorsun dedi geçen biri. Son zamanlarda verebileceğim bir yaşam belirtisi kalmadı. Neyse yine bir gün bitti. Ya da biten ben oldum. Ama her gecenin bir sabahı her bitmiş beninde yeni bir doğuşu var. İyi geceler...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zamandır elime fırçamı almamıştım… Boyaların kokusu, fırçanın hissi… Sanki eski bir tanıdıkla gün batımında yeniden karşılaşmışız gibi hissettim. Hayatta bazı şeyleri başarmak uğruna sevdiğim şeylere ara vermek bazen ağır geliyor. “Koyuyor” demek doğru mu bilmiyorum ama gerçekten koyuyor. Neyse… Anlatılacak çok şey var aslında, ama bazen susup yola devam etmek gerekiyor…
Bazen gerçekten nefes almakta zorlanıyorum. Saçma sapan insan gürültüleri, tripler, gereksiz sohbetler ve anlamsız yönelimler… Hepsi üst üste geliyor, uzayıp gidiyor. Sonra dönüp kendime bakıyorum ve soruyorum: “Sen nasılsın?? Mükemmel misin??” Hayır, değilim. Ama ben de böyle değilim. İnsanlar çoğu zaman kendi benliklerini bulamadıkları için içlerindeki olumsuzlukları, kendilerine söyleyemedikleri sözleri başkalarına yöneltiyor. Birinde eksik buldukları ya da iğneledikleri şeyler, aslında kendi içlerinde tamamlayamadıkları parçalar oluyor. Kendi benliğini oluşturamayan insan, bunu çevresine yansıtarak var olmaya çalışıyor. Hayatta kimseye acıyarak bakmam; “Acımak bize mi kaldı??” derim hep. Ama bazen gerçekten acıyorum. Çünkü yaptıkları şeyler… gülünç. Üç haftadır tam olarak böyle bir kitleyle muhatap oluyorum. Neyse ki bu hafta her şeyi halledip yoluma devam edeceğim. Hayata bir kez geliyorum ve birçok amacım var. Bunlardan biri de kendini iyileştiremeyen, kendi benliğini oluşturamayan insanlara mesafe koymak. Çünkü ne kadar çabalarsam çabalayayım değişmeyeceklerini biliyorum. Bu yüzden “tamam” deyip yoluma devam etmek en doğrusu. Ama bana zarar verildiği anda sınırlarımı net bir şekilde çizmekten de asla geri durmuyorum. Bu haftanın sonunda; rahatlamış, içindekileri dışa vurmuş, gerekli işlemleri tamamlamış ve mutlu biri olarak haftayı kapatmayı hedefliyorum. Kendime sonsuz sevgi ve saygıyla adım atıyorum. Herkesin aksine bunu yaparak kendimi geliştiriyorum. İyi akşamlar 1K…
İnsan, kendini geliştirmeli; kendi benliğini inşa ederken çevresini de bu doğrultuda şekillendirmeli. Sahte kalabalıklardan, yüzeysel samimiyetlerden ve yanlış kişilere verilen değerden uzak durmalı. Yaklaşık beş aydır bu düşünceyle hareket ediyorum ve hayatımdaki bazı insanları birer birer çıkarıyorum. Belki “Kaç kişiyi çıkarabilirsin ki??” diye düşünenler olacaktır. Ama inanın, çevrem oldukça geniş ve içinde fazlasıyla samimiyetsiz insan barındırıyor. Bugün, benim için özel olan bu günde, iki kişiyi daha hayatımdan çıkardım. Bir hafta, bir ay ya da bir yıl sonra geriye dönüp baktığımda “İyi ki” diyeceğimi biliyorum. Çünkü insan, kendi ışığını söndürmeye çalışanları yanında tuttukça zamanla kendi parlaklığını da kaybetmeye başlar. Velhasıl, bir gün daha bitti. Bugün bana huzur, mutluluk ve yeni bakış açıları kattı… Ve hayatımda iki kişilik yer açtı. İyi geceler 1K…