Volkan Benar
@Benarvolkan
Bilmek mi daha kötü yoksa bilememek mi? Bilemedim
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zülfü Livaneli / Huzursuzluk
Şuanda biri benden kitap tavsiyesi istese ilk önereceğim kitaplardan biri kesinlikle Huzursuzluk olurdu. Hatta ölmeden önce okunacaklar listesi yapacak olursanız, ilk okuyacağınız kitaplardan biri kesinlikle bu kitap olmalı. Tabii ki tür bakımından herkesin okuma zevki farklı olabilir lakin dünya görüşü biraz da olsa şekillenmiş herkesin “iyi ki okumuşum” diyeceğine inandığım mükemmel bir eser…
Anlatım açısından değerlendirecek olursak, tarzının çok özgün olduğunu düşünüyorum. Öyle ki konuşma çizgileri veya tırnak işaretleri bulunmadığı halde, muazzam bir akıcılıkla, bütün diyaloglara tanıklık edercesine okuyacağınız bir anlatıma sahip. Keza Livaneli okurları çok daha iyi bilir ki, onun eserlerini okurken “Bu kitap kesin Livaneli’ye aittir!” dedirtecek kadar kendine has bir üsluba sahip…
Kitabın konusuna gelecek olursak, Livaneli, eserinin konusunu şu şekilde özetliyor: “Mardinli Hüseyin ile IŞİD zulmünü misliyle yaşamış Ezidi kızı Meleknaz’ın ve kelâmın çocuklarının hikâyesi…”.
Konusunu detaylıca anlatacak olursak; İstanbul’da gazetecilik yapan İbrahim, kendisi gibi gazeteci olan, Komiser Recep olarak bilinen bir arkadaşından, Amerika’da öldürülen Mardinli bir pizzacı haberini öğrenir. Bunun üzerine, öldürülen kişinin çocukluk arkadaşı olan Hüseyin olduğunu anlayan İbrahim, bu ölüm olayının nasıl gerçekleştiğini daha iyi anlamak adına memleketi Mardin’e doğru yol alır. Mardin’de Hüseyin ile bağlantısı olan çeşitli kişilerle görüşür. Adım adım bu ölüm olayının nasıl gerçekleştiğini öğrenir. Olayın iç yüzünü gördükçe huzursuzluk veren nice durumlar keşfeden İbrahim, bir yandan da Doğu kültüründen kopup Batı kültürüne adapte olduktan sonra hayatında nelerin farklılaştığını sorgulamaya başlar. Öte yandan parçalar bir araya geldikçe, IŞİD
Müjde getiren bir insanın içi ben olayım...
Yine klasik girizgâhımı yapayım...
Şiir yazanın değil, okuyanındır.
Şiir kime ne hissetiriyorsa odur.
Ben kendi hissettiklerimi yazmak isterim...
Bir şiir kitabı üzerinden, şair güzelliyorum her seferinde. Şimdi de öyle yapacağım.
Çok güzel söylemler, çok güzel bir üslûp eşliğinde; kalbinden yakalanmış cümlelerden geçtim.
Ruhu içinde saklı, her yana saçılan, saçılırken açılan, açıldıkça ben olan mısralar okudum...
Dönüp dönüp okudum...
Şair öyle sıradan bir dille, öyle derin yazmış ki, önünde saygı ile eğildim.
Herkesin evinden sahneler izledim,
Kendi çocukluğumdan an'lar yakaladım...
Çok delirdiğim bir konu var yazmadan geçemeyeceğim...
Alıntı ciddi bir iş, bunu anladım... Evrene gönderilen mesaj gibi, Tanrı'ya edilen dua gibi neredeyse...
Şimdi biri (bini) çıkıp bu şairin
" Ey imâ edenler, iman ediniz."
Mısrasını paylaşınca üçyüzbeşbindört kez...
Aklınızda gündüz kuşağı programlarında;
"Ne diyor Kur'annnn!" nâraları atıp arkasından âyetler sıralayan din (!) adamları gelmesin lütfen...
Zira çok yazık olur...
Mis gibi şair, mis gibi üslûp,
Şiir seven herkesin yolu geçsin İbrahim Tenekeci'den...
Boğazımdaki düğümler şiirin doğasıdır efendim,
Şair masumdur...
Keyifle (?) okuması dileği ile...
Güncelleme:
Şair demiş ki:
Şiirdir;
