"Gözlerin bedenine aittir ama kalbinin evi ruhundur. Baktığını kalbin görmeyebilir ama kalbinin gördüğüne de gözlerin bakmak zorunda değildir. Kalbin hisleri görür, bir sihir gibidir."
Savaşını kaybettiğine inanıyordu ancak mağlup olunan her savaşın bir kayıp olmadığını bilmiyordu. Kaybetsen de yaşayabilirdin bazen. Kaybetsen de çiçekler açabilirdi o topraklarda. Yeşerebilirdi yeniden tüm hisler.
İhtimaller doğar, büyür, gelir ve göğsüne konar. Durur orada öylece Bekler. Çabalamazsan, savaşmazsan, kaçarsan o mücadeleden, her ihtimal bir gün ölür. Gerçekleşmesi mümkün her hayali imkânsızlaştıran insanın ta kendisi değil mi?"