Başkalarından bizi kendi hayal ettiğimiz şekilde sevmelerini beklediğimiz için acı çektiğimizi, oysa sevginin kendinu belli etiği şekilde sevmeliymişiz: özgürce, kendimizi tutmadan, onun rehberliğine ve durmamızı engelleyeceğine güvenerek.
Ve neticede, acem bir bilgenin dediği gibi, sevgi kimsenin kurtulmak istemediği bir hastalıktır. Atlatanlar bir daha toparlanamaz. Pençesindekiler ise şifa bulmaya kalkışmaz.