Bir zamanlar avuç içi kadar olan bir fideyi toprağa bırakıyorsun. Sonra hayat telaşı, yollar, insanlar, kayıplar ve alışmalar derken zaman sessizce geçiyor. Yıllar sonra dönüp onun gölgesinde oturduğunda ise büyüyenin sadece ağaç olmadığını fark ediyorsun. İnsan, en çok da kendi içindeki zamanı bir ağacın gölgesinde anlıyor; biraz eksilerek, biraz olgunlaşarak…🌱