Bir başkasına maske takarak davranmak zorunda kalmayan, sadece kendi olarak var olabilen, yetinebilen, hayatın içine saklı mucizeleri görebilen insanlar yaşamın gerçek muzafferleridir.
Başkasının iradesine bel bağlamak, ondan medet ummak, ekseriyetle mutsuzluğa giden en kestirme güzergâhtır, velev ki bu insanlar sevdiklerimiz, yakınlarımız dahi olsalar.
Mutluluk acının, ıstırabın çemberinden geçtiğim zaman anlamlı. Sırtım yere geldiği zaman oradan doğrulmak anlamlı, bana bahşedilmiş olan lütuf ve güzellikleri ben bizzat tecrübe ederek hissettiğim zaman anlamlı.