Mihrican

Mihrican
@Bercesteyle
Sonbaharda tutunacak dalı kalmayınca kendi gölgesinin üstüne düşen yapraklar gibi,kendimizi ölümle var edebilme çabamız ne kadar doğru?
Reklam
Yaşadıkça yoksullaşan kalbim,yaşadıkça benden her şeyimi azar azar götüren zaman,ruhumun yaşadıkça büyüyen acısı,yaşadıkça öldürüp kalbime gömdüğüm her şeyin kendini var etme çabası beni yordu artık.
Yaşam ve ölüm arasında kaldığın yeri istemeyerek kabullenmiş oluyorsun ve nefes alıp vermeye devam ediyorsun.
Kendimi sarı bir iple asmak isterdim. Hiçbir yerde bu renkte bir ip bulamadım. Onlar gibi kararlı olabilseydim,en sevdiğim renkte bir ip mi arardım,kendimi öldürmek için?
Şiir, insan ruhunun çölüne yağmurdur.
Reklam