Mihrican
@Bercesteyle
Şu anda okuduğu kitap
İkinci okuyuşumda bende daha fazla tesir bırakan bir kitaptı. İnsanın ruhunun yaşlanması, kirlenmesi bedeninin yaşlanmasından daha acı olduğunu anlatan, hazzın anlık ihtiyaçlara cevap verdiği ancak ruhu güzelleştiren şeyin iyilik üzerine inşa edilen bir hayat olduğu, öbür türlüsünün eninde sonunda insanı zehirleyeceğini anlatan harika bir eserdi.
Reklam
Kitap iki göçmenin hayat hikayesini ve bir noktada karşılaşmalarını anlatır. Birinci karakter yahudi olup göç eden Ester’in hikayesidir. Bu hikaye çok detaylı aktarılır. İkinci hikaye ise Filistinli Nejma’nın hikayesidir. Bu hikaye ise yarım yamalak anlatılmıştır. Çünkü ilk hikayede yahudilerin nasıl yurtsuz bırakıldıkları, nasıl göçe zorlandıkları anlatılırken ikinci hikayede Nejma’nın neden yerinden edildiği anlatılmamıştır. İlk hikayenin tüm ayrıntılarına kitabı okuduktan sonra vakıf olursunuz. Ama sanki ikinci hikayede bir anda kamp hayatına atılmış bir anda göçmen olmuş bir karakter bulursunuz karşınızda. Yazar bu hikayeleri anlatırken adeta ilk hikayeye epey duyarlı ikinci hikayeye ise uzaktan bakan biri gibidir. Bu hep böyledir değil mi? Batının iki yüzlülüğü gibi. Filistinlilerin neden yurtsuz kaldıkları konusunda romanda anlatılan tek bir ayrıntı yoktur. Oysa yurtsuz kalma sebepleri kendi topraklarına yerleşen yahudilerdir. Yahudi soykırımı sanatla çokça nasıl yansıtıldı ise Filistinlilere yönelik halen devam eden soykırımın da görmezden gelinmeden dile getirilmesi ümidi ile.
Yazarın sevdiği ve aşık olduğu şair Türkan İldeniz’e yazdığı mektupların toplamından oluşuyor bu kitap. Bu mektuplar, artık bu dönemde kolayca rastlayamayacağımız sanatsal tartışmaları,aşkı konu alıyor. O dönemdeki yazar ve şairlerden konu açılarak sanatsal yönleri tartışılıyor. Akıcı bir şekilde ilerleyen bu mektuplar sizleri başka bir diyara götüyor. Haliyle insan geçmişe,mektuplaşmaya,sanatçıya ve o döneme bir özlem duyuyor. Mektupların derlendiği kitaplar genel olarak beni başka bir dünyaya götürüyor. Zira bu mektuplarda hem samimi bir dil kullanılıyor hem de o dönemi iyi yansıtan ürünler oluyor.
Hasan Ali Toptaş’ı uzun süredir okumak isteyen biri olarak okuduğum ilk kitabı oldu. Oldukça akıcı bir şekilde ilerleyen bir roman. Anlatıcı ile beraber Denizli ve Ankara arasında seyahat ederken buluyorsunuz kendinizi. Romanda görülen rüyaların karakterler üzerindeki tesiri beni de etkiledi. Kasabadakilerin dayanışma hali, Aziz Amcanın anlattığı hikayeler, yine kitabın başında tedavi için geldiği Ankara’da Aziz Amcanın yaşadığı olay,büyük şehrin yalnızlığını anlatan çok iyi kısımlardı. Kitapta görülen at ecelin göstergesi idi bu sebeple acaba hangi karakter ölcek diye bekliyorsunuz. Her görülen görüldüğünden farklı bir şeyin simgesi idi. Kitapta bu simgeler çok iyi kullanılmıştı. Dil de oldukça sade akıcı bir şekilde kullanılmıştı. Beğendiğim bir kitap oldu bu sebeple bu yazarı okumaya devam edeceğim:)
Roman, hayatı monotonlaşmış 50 li yaşlarında olup bunun içsel sıkıntısını yaşayan bir edebiyat öğretmeninin hayatını anlatır. Ders verdiği lisede İbsen’in “Yaban Ördeği” isimli oyununu tahlil ederken bu oyundaki bir yan karakterin üzerinde çokça durur. Öğrenciler bu durumdan oldukça sıkılırken kendisi hevesle anlatmak ister ve bu yan karakterin varlığını sorgular. Bu karakter olmasa da olurdu neden var peki bu oyunda der durur. Aslında kendisi ile özdeştir bu yan karakter. Çünkü bu edebiyat öğretmeni de geriye dönüp hayat hikayesini anlattığında bir yan karakterdir. En yakın dostunun eşi ile evlenmiştir ancak eşi kendisine bir kere dahi onu sevdiğini söylememiştir. En yakın dostu onları terk etmiştir. Trajiktir, hayatta sohbet edecek kimsesi yoktur ,derin yalnızlığını anlatan karakter iyice hayattan sıkılmıştır. Romanda tekrar eden cümleler çok fazla, bu biraz okuru sıkabilir. Ama genel olarak romanda ele alınan konular kayda değerdi.
Reklam