-Bir ölüm büyütüyorum; her gün binlerce nefesle karnını doyuruyorum. Zaman her seferinde benden bir adım önde. Bu da bir sır mı sence?
- Ölüm sır olamayacak kadar yalın.
Kış yaklaştıkça, dünyanın büyüyüp kendimin küçüldüğü hissiyatı, eski fotoğraflardaki hüzne denkti; bu hüzün de ölü çocukların hiçbir zaman büyüyemeyecek oldukları gerçeğine..
Şarkıyı değil, o şarkıyı ilk dinlediğin zamanki kendini özlüyorsun. O zamana dokunamadığını anlayınca da, şarkıyı bir daha dinliyorsun. Geçmiş zamanın şimdiki zamanın işleyişine burnunu sokmaktan vazgeçmemesi de diyebiliriz, buna.