Ah Veronika…
Hayatın baharında, içindeki boşluğa öyle bir kapılıyor ki herkesin cesaret edemeyeceği bir işe kalkışıyor.
Hepimiz zaman zaman bu boşluk hissine kulak kabartmıyor muyuz?
Anlamak başka, kabullenmek başka; işte orası ayrı.
Kitap bir solukta okunup bitiyor ama üstüne birkaç gün düşündürüyor. Sonrasında ise insanın aklında bazı soru işaretleri kalıyor; bazı noktalar zihnimde tam oturmadı, devamında ne oldu şimdi diye düşünmeden edemedim.
Bir daha okuyup üstüne düşünmek ister miyim bilmiyorum. Belki bir gün tozlu sayfalar arasında tekrar karşılaşırız. O zaman Veronika, bu soruların cevabını kendi vermek ister.