Yüzüne kapattığın kapı en çok seni üşütecek,
Sanma ki içeride kalan yanar yalnızlığın narıyla.
Oysa asıl ayaz, o eşiği geçtiğin an başlayacak;
Kendi ellerinle kurduğun duvarların gölgesinde,
Güneşi bir daha asla aynı yerden doğuramayacaksın.
Bir veda değil bu, bir eksilme hikayesi;
Giderken yanında götürdüğün koca bir şehirdir,
Kalan ise sadece boş sokaklar ve dilsiz yankılar...
Zamanla anlayacaksın ki;
İnsan, en çok kovduğu yerden sürgün yer kalbine.
Kilitlerin sesi kulaklarında çınladıkça,
Dışarının rüzgarı sızacak pencerelerinden.
Çünkü o kapı sadece bir ahşap parçası değil,
Ruhuna açılan son aralıktı;
Ve şimdi anahtarı, fırlatıp attığın o derin karanlıkta..
Şiir : Beytullah ÖZKALAY