Sesimi iyice alçatarak belki de hayata yönelik en büyük suçlamamı dile getirdim.
"Anneciğim, keşke hiç doğmasaymışım. Balonum gibi olsaymışım..."
Hüzünle başımı okşadı.
"İnsanlar doğacakları varsa doğarlar. Sen de dahil. Ama sen bazen azgınlığın dozunu kaçırıyorsun, Zezé..."
"Ben senin yanından hiç ayrılmak istemiyorum, biliyor musun?"
"Niye?"
"Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."