Bir makine bozulduğunda insan bu makinenin içini açıp bakar, bozulan parçayı çıkarır ve sonra yeniden birleştirir. Bunun aynısını bana da yapmaya çalıştılar. Beni parçalarıma ayırıp yeniden birleştirmeye çalıştılar. Ama insanlar makine değildir. İçlerinde bir şey bozulduğunda, bazen o şeyin tekrar yeşermesi için sadece zaman vermek gerekir.
Kahretsin! Neden onu rahat bırakmıyorlardı ki? Neden bunu yapıyorlardı? Sırf, başkaları da onların yaşadığı o iğrenç hayatı yaşamayı istemediği için yapıyorlardı. Herkesi kendileriyle birlikte o pisliğin içine, o kokuşmuş çukura; hastalıklı hedeflerden, hayallerden ve isteklerden oluşan o çukura çekmek istedikleri için. Biri, o çukurdan kendini çıkarmayı başarırsa hemen peşinden geliyorlardı, çünkü o çöplüğün içinde yalnız olmak istemiyorlardı. Başkalarının da hayatının mahvolmasını istiyorlardı. Hepsinin cehenneme kadar yolu var!