Mel
@BiNotYazdim
“Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.” *Cemil Meriç
Şu anda okuduğu kitaplar
Edebi olarak iyi bir metin ve genel anlamda akıp gittiği için okumaya devam etsem de oldukça mide bulandırıcı ve rahatsız edici detayları olan bir kitap. Savaşı ve bir toplumun yapısını anlatan çok fazla kitap okudum, bu kitap ise sadece psikolojik olarak sorunlu ve ahlaken yozlaşmış insanları anlatmak üzerine kurulu gibi. Evet savaş var evet açlık, yoksulluk vs var ama her bir sayfada acaba bu sefer hangi detay midemi bulandıracak diye bekledim. Ensest, tecavüz, cinayet ne ararsanız var. Ve bunlar o kadar doğal ve akışta anlatılmış ki kitapta, karakterler bunları o kadar doğal ve normal karşılıyor ki mide bulantısı bir kalibre daha artıyor. Bu kadar övülmesi ve meşhur olması dilinden kaynaklıdır diye düşünüyorum. Kolay okunuyor ve bitirebiliyorsunuz. Yoksa içerik olarak gerçekten rahatsız edici ama bu rahatsızlık bilinçli bir şekilde okuyucuyu rahatsız etmek için oluşturulmuş gibi değil, işin mide bulandırıcı kısmı da bu, bu rahatsız edici içerik yazar tarafından oldukça olağan yazılmış. Hayatın “normal” bir gerçeği gibi. Bu kitaba her baktığımda tiksinti duyacağım, bende yarattığı intiba bu oldu. Yazarın herhangi bir kitabına da asla elimin gideceğini sanmıyorum.
Reklam
Konusunu okuduğumda bolca hüzün hissedeceğimi biliyordum ancak kitap beni hüzünden öte yerden yere vurdu. Birbirinden farklı iki kız kardeşin hikayesini iki güçlü kadını okurken savaşın, acının, korkunun ve açlığın en çirkin yüzlerinden birini de okumuş oluyoruz. Savaş ve onunla hiç ilgisi olmayan insanlara verdiği zararlar. Söylenebilecek çok fazla şey yok bu kitapla ilgili, okuyun mutlaka, okuyun ve dünyanın herhangi bir yerinde hala savaş ile açlık ile korku ile mücadele eden o insanları düşünün. Düşünün ve yanlışı görün ki bazı şeyler tekrarlanırken nerede duracağınızı bilin.
Bu kitabı tek bir kelime ile ifade edecek olsam o kelime “gerçek” olurdu. Gerçek. Süslü, abartılı cümleler, büyük büyük hayat dersleri vermeye çalışmalar yok bu kitapta. Olan olduğu gibi hayatın akışında geliyor ve biz bir kadının hayatının içinde onun göremediklerini görüyoruz, kendimiz için çıkarımlar yapıyoruz, merak ediyoruz. Başı da sonu da gerçek bu kitabın. Ona ve onun gibi yarım kalanlara mutlu bir son diledim son sayfayı okuyup kapattığımda.
Lisedeki iki karakterimizin hikayesi ile başlayan kitap o şekilde devam edecek bir gençlik hikayesi olacak sandım ilk önce, tamam yine de okunurdu ama konu bu şekilde çiğ kalırdı. Ancak kitap karakterlerin üniversite dönemini, iş hayatını yani yetişkinlik dönemini de kapsıyor. Dili biraz garip gelse de karakterlerin içinden çıkamadığı o duyguyu, depresyonu, nereye gideceklerini bilememe halini çok iyi hissettim. Yaşadıkları trajik olayın hayatlarını nasıl şekillendirdiğini okudukça hem çok üzüldüm hem de bir insan bu durumla başka nasıl başa çıkar ki diye düşündüm. Keyifli bir kitaptı.
Bu kısacık romanda yazar çok iyi bir toplum eleştirisi yapmış. Toplumun dayatmalarının az da olsa farkındaysanız ve bazı şeyler sizi tırmalıyorsa, bu kitabın sayfaları içten içe sinirlerinizi zıplatacak cümlelerle dolu.
İnsanların, kendilerini ilgilendirmeyen konulara tabiri caizse burunlarını sokmaya nasıl hak gördüklerini o kadar güzel ve en sık yapılan yerden anlatmış ki; okurken etrafımdaki insanları düşünüp sinirlenmeden edemedim.
Bizi ilgilendirmeyen, hayatımızda hiçbir şeyi değiştirmeyecek konulara; insanların hayatlarına neden burunlarımızı sokar, yorum yaparız? Bir kalıba oturtmaya çalışmak ve bir “normal” oluşturmak güvenli geldiği için mi? “Bilinir olan güvenlidir” hissi mi? Bilmiyorum.
Ama kitap, o kısacık hâliyle bile çok şey anlatıyor.
Reklam