Resûl-i Zîşan (sallallahu aleyhi vesellem) onun hakkında, "Ebû Bekir bendendir, ben de ondanım. Ebû Bekir dünyada ve ahirette kardeşimdir."
Deylemî, Müsnedü'l-Firdevs, 1/437, nr. 1780; Süyûtî, el-Câmiu's-Sagir, nr. 72; Ali el-Müttaki, Kenzü'l-Ummal, 11/544, nr. 32550.
Zulüm ve isyan karanlıklarına gömülen, her fırsatta kan döken ve can yakan bedevî bir topluluktan yirmi üç yıl gibi kısa bir süre içinde insanlık tarihinin en şerefli neslini yetiştirdi.
Basit meseleler yüzünden bile birbirlerini kolayca öldürebilen, kız çocuklarını âdeta annelerinin yüreklerinden kopararak diri diri toprağa gömebilen bir kavimden karıncayı ezmekten bile sakınan örnek bir ümmet inşa etti.
Bir baba evlatlarını nasıl ilgi ve şefkatle yetiştirirse Allah Resûlü [sallallahu aleyhi vesellem] de her zaman bir babadan çok daha fazla özen ve merhametle ashâb-ı kirâm efendilerimizin [radıyallahu anhüm) üzerine titredi.