Ama insan anlamaz, bilmez aciziyetini. Azken çok olduğunu, hiçken hep olduğunu, yokken var olduğunu zanneder.Zanneder de kendine zulmeder.Böylece büyüyecek, böylece çoğalacak ve böyle yükselecek zanneder. Oysa küçüldükçe büyür insan, azaldıkça çoğalır, eksildikçe artar.
Kendine zulmediyordu sanki. Bile isteye bir yokluğun içine giriyor, yok olana şükrediyor, var olandan kaçıyordu.
İnsan neden kendine bu zulme yapardı ki?