İbn Cevzi (rahimehullah) şöyle der:
"Şu iki şey kadar, insanın gayretini ve kalbini dağıtanını görmedim:
Birincisi: Her istediği şeyde nefse itaat etmek
İkincisi: İnsanların, (özelliklede avamın) arasına karışmak ve sokaklarda yürümek.
Çünkü insan tabiatı, arzuladığı şeyleri elde etmek ister ve dünyadan ayrılacağını unutur. İtaatler konusunda tembellik etmeyi, boş şeylerle uğraşmayı, gafleti ve rahatı sever.
Unutulmamalıdır ki, insanlara karışmaya alışık olan (bunu alışkanlık haline getiren) kimselere ilim ve ibadetle meşgul olmak ağır gelir. Kişi gıybeti önemsemez hale gelir ve saatlerini faydalı hiçbir şey yapmadan boşa harcar.
Abdullah İbnu Mubarak (rahimehullah)'a: "Kalbin ilacı nedir?" diye sorulduğunda, "İnsanlarla az görüşmektir," cevabını verdi."
(İbnu Cevzi, Zemmu'l-Heva:62)