"Her Peygamber'in yaptığı (özel) bir dua vardır. Ben bu duamı kıyamet gününde ümmetime şefaat etmek üzere saklıyorum." (Buhari, "Deavât, 1; Müslim, "İman", 88)
Yüce Rabbimiz! Bizi Kâinatın Efendisinin ümmeti olmakla şereflendirdiğin gibi, onun bu duasına, şefaatine de lâyık ve nail kıl. Âmin." ︎
"Hayat ilahi kudretin bir yansıması olarak bütünü ile bir duadan ibarettir. Biz farkında olalım veya olmayalım her şey O'na teslim olmuş ve O'na yönelmiş durumdadır. İnsana düşen, bu akışın farkında olduğunu kalbi, dili ve hayat tarzı ile ortaya koymak ve kendi hayatını da duaya dönüştürmektir."
"Belki de dua için en büyük talihsizlik, ruhunu yitirmiş mekanik bir eda ile dile getirmektir..."Gelenek ve alışkanlık yüzünden dua ediyoruz." diyor Montaigne, "Yemeklerin başında ve sonunda dua edip, geri kalan zamanda nefret, kıskançlık ve adaletsizlik içinde yaşayan insanları görmek hiç hoşuma gitmiyor. Bu insanlar günün bir bölümünü kötülüğe, geri kalanını da ödeşmek istermiş gibi Tanrı'ya ayırırlar..."