Tam 11 yıl önce kabus, karabasan vs adına ne denirse işte ondan görmüştüm kulağımı sağır eden bir ses vardı. İşte o sesi kimseye bir türlü tam olarak tarif edememiş bildiğim hiçbir sese benzetememiştim. Yıllar sonra 6 Şubat gecesi aynı sesi duyarak uyandım fakat uyanık olduğum halde ses kesilmemişti. Keşke hiç bilmeseydim tarif edemediğim o ses diye kalsaydı ama artık o sesi herkes biliyor.. Kiminin duyduğu son ses oldu kiminin ise korkusu olarak kaldı. O ses: YER GÜRÜLTÜSÜ imiş. Şimdi de öğrendiğimiz bu isimle beraber yaşanan o duyguyu tarif edecek bir isim bulunamıyor.. Korku desen az kalır, şok desen az kalır, hüzün desen hiç kalır. Hasılı dilde yalnızca bu duyguyu yaşatacak şeyler bir daha olmasın diye daimi bir dua kalır.