Üzgünüm, yorgunum.. kendimi iyileştirmeye çalışıyorum, yetmeye çalışıyorum. Benden önceki neslin yanlışlarının cezasını ben çekiyorum. Sevdiklerimden ayrıyım. Mutlu güzel anılarımın hepsi başkaları yüzünden bir hayal olarak kaldı artık.. yetemiyorum, yapılan yanlışların telafilerine yetişemiyorum. Neden gerçekten her koyun kendi bacağından asılmıyor? Neden başkasının hatasının bedelini birden fazla kişi ödemek zorunda kalıyor? Şu günlerde ruhumun açlık ve susuzluğu bedenimin açlık ve susuzluğundan ağır basıyor. Ve bu beni bitiriyor..