Gülistan
@Birdostun
Yaşamınızı insanların büyürken kavradığı kadar olan bakış açılarıyla sınırlamayın. Yaşam, kendinizi sınırlamadan küçük adımlarla keşfetme ve değerlendirme sürecidir...
4 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Sonsuzluk, belki çaresizliğin son bulacağı bir zaman dilimidir.
Kimi zaman kandırmak gerek kendini, yoksa nasıl baş edilir gerçekliğin acı yüzüyle
Belki inanmak gerek o anı kısa sürede geçip gitsin diye...
Kim bilebilir belki de arada takılı kalıp kendini gösterememektir çaresizlik.
Çaremizin olmadığı anlarda yaşamdan soyutlanıp dış dünyaya kapatır vücudumuz kendini
Reklam
Ruhum, çırpınışlarının son demlerinde
Bedenim yakarışlarının son dönemecinde
Yaşamayı çok istemeyi bırakmıştım çok ötelerde
Gözüm aramazdı artık mutluluğu hayallerimde
Neydim ben, kimdim ben
Kim olmayı biliyor muydum ki
Nerede ne yapacağımı
Nasıl hayat isteyeceğimi
Nereden bileyim
Ben ki ben olmayı bilmez, biçare
Ben ki konuşmayı unutmuş,
Sessizliğinde kaybolmuş bir kimse.
Vah ki aramaz benim için olmayanı bana benim gibi gelmeyeni.
Ben mi, ben kimdim,
Ben ki ruhuna bile yabancı biri
İnsan, kendini ziyan etme figürüdür
Her uçurumu, her zirvesi kendine olan insan.
Düşünen beyni, haykırışlarla doludur
Görmeyenlere göz, duymayanlara kulak
Konuşamayanlara ağız olmak için
Velakin her bir arayış her bir çaba boşadır
İnsandır bu yine kendinden olanı kendi elleriyle yıkan
İnsandır onu ayaklandırırken seni yerlere yıkan
İnsandır her seferinde çaban boşa giderken yine kendini yıkıma sürükleyen
İnsandır, kendini bile uçuruma sürükleyen
İnsan, tarifi yetersiz kelimelerin bütünüdür
İnsan...
Bir beni bilirim, bir de içimde görmezden geldiğim gerçekliği
Dilime dökemediğim,
İnanmaktan korkup ;öğrenmekten kaçtığım. Öğrenirsem bile
Kendimi içten içe öldürüp yine dışa vuramayışımı.
Ah doğru ya şuan bile düşünüyorken kendimi öldürüyorum. Acınası beynimin rolü her türlü hedef sonunda beni öldürmek.
İstiyor muyum, yaşıyor muyum,
Yaşamayı seviyor muyum,
Sığınağım olanlar için ayakta mı kalmalıyım? Yoksa bu çaresiz kaldığım dünyada ömrümün bitmesini beklemek, son çarem mi
Peki bu beni, beni tanımayanlarda nasıl gösterecek bilselerdi eğer içimden geçirdiklerimi
Aciz
Çaresiz
İyiydi
Gerçeği ise görmüyorlardı aslında
Ölmüştü ama ruhunun çıkmasını bekliyordu Biçare
Hiç olurdu günüm, günümde o varken,
Ben vardım, onun varlığını hissederken,
Gelişi yıkımı getirirken,
Yokluğu, ızdırabı kendisine teşvik ederken, Kaybolurdum.
Mahzun bakardı gözleri,
Çaresini bilmediği yolların düşünceleriyle,
Belki derdi içinden vaktim dermanım olsaydı olur muydu böyle,
Geçmişim gölgem olmayı bırakıp geleceğime yön tutsaydı geçer miydi herşey
Reklam