Bazıları bazı şeyleri bilmez. Mesela saygıyı..
Ben saygısızlık yapmamak için elimden geleni yapmaya çalışırım ama karşımdaki bunun kıymetini bilmiyorsa ve şansını zorluyorsa kusura bakmasın.. Ben sizden laf işitmek, iğneleyici laflar işitmek için size saygı duymuyorum.. Ben ilk siz insan olduğunuz için saygı duyarım. Fakat bazıları bir hünermiş gibi karşındakinin kalbini laf sokuşlarıyla, iğneleyici cümleleriyle çok güzel kalp kırıyor. Ben unutmam ama intikam da almam. Çünkü ben yetiştiğim ailede bunu öğrenmedim. Saygı duymayı öğrendim.. Ailemin kıymetini bilirdim ama çevredeki insanları gördükçe daha çok kıymetli bir ailede olduğumu anlıyorum... Şükürler olsun..
İki gündür kendimi, çocukluğumla buluşmaya hazırlıyorum. Belkide onun beni görmesini istemiyorum. Görürse üzüleceğini biliyorum. Onu üzmek istemiyorum. Yalnız sadece O kaldı. Artık onu daha fazla bekletmeyeyim. Bekletirsem gider. Onun elini tutmaya ve ne olursa olsun birlikte kalkcağımıza söylemeye gideceğim. Bekle beni küçüklüğüm..
İnsanlara olduklarından başka gözlerle bakmakta ısrar edişime içerliyordum. Yirmi dört yaşına geldiğim halde hala çocukluğumun saflığından kurtulamamıştım...