Sanki bir sakatlık vardı doğumumda. Yoksa bu kadar başkasının gibi durur muydu bu kalp göğüs kafesinde? izliğimde kurdum dünyamı. Cümleler kurulunca değil, kuruyunca oluyordu bu. Tamamlanmamış bir cümle gibi bıraktı beni. Böyle de apansız gidilir miydi? İnsan diliyle ettiği yeminleri kalbiyle bozar mıydı? Şimdi her yerde tanıyacaklardı beni. Onsuzluk sırıtacaktı yüzümde. Demek yanağımı öperken, kalbimi asıyormuş içinden. Her sabah yeni bir hayat başlasa da dışarıda, dünden kalan ne varsa, derme çatma kuruluyordu bende. Onun denizinde benim dalgalarım çırpınmıyordu artık.Aşk, hayallere tutunurken gerçeklerden düşmekmiş. Aşk, kederden gülüş beklemekmiş. Aşk, insanın karşısındakini sevmesinden çok onun vereceği acıları sevebilme cesaretiymiş. Hepsine yeterdi yüreğim. Hepsine vardı cesaretim. El olup gitmeseydin...