“Bu bir veda değil,” dedi tekrardan.
Bu bir veda değil, diye sayıkladım.
İyileştiremiyorsan, acısını dindir.
“Seni iyileştirmeme izin ver.”
“Benim acımı dindir.”
Alnilam’ın acısını dindir.
Minik yıldızını gülümset.
"...Çoğu kişi ölümün soğuk hissttirdiğini söylüyor. Bir buz dağından kayarmışçasına soğuk ve bir o kadar yakıcı olacağını... Ancak Alphard, benim ölümüm sanırım güzel olacak. Belki de böylece amacına ulaşmış olacaksın.Annen,Hydra."
Yer yer halkalar oluşmuş fakat güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş ela gözlerini yukarıya çevirdi. Onun da gözlerinden akan minik yaş damlalarını kendi ormanımın yağmuru sandım. O öyle güzel baktı ve beni öylesine hatırlamadı ki bir an için hiç var olmadığımı zannettim. Oysa o tıpkı gözlerimin içine tekrar bakmak ister gibi, "Gül minik yıldızım," dedi.
Fakat sevgili Alphard, eğer bu satırları okuyorsan ki biliyorum şimdiye dek çoktan bir tozdan farksızım senin güzel hafızanda. Ancak yine de bu mektubu okuyorsan başını kaldır ve benim için gülümse. Gülümsediğini hissedebilmem için seni görmem de gerekmiyor. Bir bakıma seni hep görüyorum da aslında.