"Geri çekil, bırak sütünü içsin. Daha sonra ona dokunmana izin verecektir." Bugün konuşmamızın ortasında, zihnimde başka bir imge belirdi: Başları birbirine değerek aynı kâseden süt içen iki tekir kedi yavrusu.
Ona çok mu değer atfediyorum? Onun benden üstün olmasını mı istiyorum? Belki de bu yüzden konuşmasını istemiyorum. Belki de bu yüzden acılarını, yenilebilir oluşunu bilmek istemiyorum.