Blueghost
@Blueghost07
Hayatı boyunca kimse tarafından değer görmeyip, yok sayılan, yalnız büyüyen bir çocuk olarak yaşayıp gitmiştim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne garip… insan kaç kere ölümü düşünür, kaç kere kendi sonunu hayal ederdi?
Ben yıllardır bunu yapıyordum. Kendi ölümümü düşünüp duruyor ve her seferinde farklı şekillerde sona erdiriyordum hayatımı.
Kimi zaman sessiz ve yalnız kimi zaman da sevdiklerimin arasında…
Kimi zaman acıyla kıvranarak kimi zaman da huzur içinde…
Kalbimde sakladığım, susturduğum, yok saydığım anılar ve acılar vardı.
Kendi kendime bile itiraf edemediğim yaralar…
Bazı şeyler asla dile getirilmezdi. İnsan, kendisine bile söyleyemediği acılarla yaşar, onları zihninin en derin köşelerine gömer ve zamanla unutacağını sanırdı. Ama unutamazdı. Yükü azalmazdı. Yaşananların acısı son nefesine kadar yük olurdu insana.
Zaman, bir kar tanesinden çığa dönüşerek, sessizce her şeyi önüne katıp sürüklemişti.
Her anı, birbirine karışı ve insanın zihninde solup giderdi ama bazı insanlar unutulmazdı, bazı yerler silinmezdi ve bazı yaralar, derinliklerinde bir ömür boyu sızlamaya devam ederdi.