İntihar arzusu, arkanda kalacakları hiç düşünmemene neden oluyordu. Başarısız bir intihar girişiminin ardında yaşamak zorunda kalmak ise… arkanda bıraktığınla yüzleşmeni sağlıyordu.
Bu hem ölümden hem de yaşamdan beter bi kâbustu.
Hayal kurmak tehlikeliydi; umut etmekse zayıflık.
Fakat insan, bir çıkmazın eşiğindeyken sonuçlarını bilse bile hayal kurmaya ve umut etmeye cüret ederdi. Çünkü başka çaresi kalmazdı.
Kim olduğumu, neleri sevdiğimi anlamayı denedim ama bir türlü bunun cevabına ulaşamıyordum.
Yalnızlık hiçbir zaman bana göre olmamıştı çünkü etrafımda ona göre şekil alacağım biri olmadıkça bir benliğim bile olmuyordu.