Blueghost
@Blueghost07
O gün anlamıştım; ben aslında kimsenin yaptığı hiçbir hatayı gerçekten unutamıyor ve günü geldiğinde, içime attığım ne varsa kusuyordum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hiçlik, hissedilir bir şekilde var olmuştu ve ben cehennemin ortasında hızlıca soluk alıp veriyordum. Hiçliğe adım atalı ne kadar olmuştu bilmiyorum ama artan sayılar yalnızca sol yanımdaki boşluğu biraz daha büyütmekten başka hiçbir işe yaramıyordu.
İnsan yaşarken her şeyi öngöremezdi ve yaşanan her şey, başka bir şeye sebep oluyordu. İnsanın ağzından çıkan bir kelime ya da attığı tek bir adım ilahi işleyişte bir yere yerleşiyordu. Geçen hiçbir saniyenin geriye akması mümkün değildi ve insan, öyle ya da böyle, devamlı kendi eylemlerinin bedelini ödemeye mahkum oluyordu.
Kader ağlarını örerken, insanlar, hiçbir şeyin farkında olmadan yaşamaya devam ediyorlardı.
İnsan tehlikeli bir varlık ve ne kadar severse sevsin bazen gözü dönüyor. Bir kere yapan yine yapar.
