“İnsanın yüreğinin iyi olması için akla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi birlikte pek olmuyor gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadığını görüyorsun.”
Yazara ait okuduğum ilk eser.
Kapitalizmin doğuşunu ve tüm çıplaklığını gözler önüne seren kült bir eser.
John Steinbeck Gazap Üzümleri’nde Joad ailesi ile bu gerçekliği apaçık ortaya çıkarıp ekonomik sıkıntılar ve topraklarına el konulması nedeniyle yurtlarından alıkonan ve göçmen hayatı yaşayıp, göçmenlerin de zorlu hayat şartlarını dile getiren, yetersiz ücretler karşılığında uzun süre çalıştırılıp karnını bile doyurmaya yetmeyecek paralar için
çalışmayı ve buhranlı hayatın en derinine inip uzun betimlemelerle sanki o kamplarda yaşıyormuşçasına ruha işleyen bir kitap. Sonunu çok daha farklı bekliyordum,bu kitapta en çok beklentiye girdiğim sonu bu şekilde havada bırakacağımı düşünmemiştim sadece.
“Dünyada yeni meyveler yaratmasını bilen insanlar,meyvelerinin yenmesini sağlayacak bir sistem yaratamıyorlar ve bu başarısızlık,eyaletin üzerine büyük bir felaket gibi çöküyor,kalıyor.”