Giotto'nun bu figürlerine olan derin hayranlığına rağmen, ben onun getirdiği kopyaları astığımız çalışma odasındaki bu merhametsiz Merhameti, bir tip kitabında, dildeki bir tümörün veya ameliyat gerecinin gırtlağı ya da küçükdili sıkıştırmasını gösteren bir levhaya benzer bu Kıskançlığı, sıradan, düzgün hatları ve grimsi çehresiyle Combray'de kilisede gördüğüm ve çoğu Haksızlığın yedek kuvvetlerine kayıtlı, sofu, ruhsuz birtakım burjuva güzellerini hatırlatan bu Adaleti seyretmekten uzun süre hiçbir zevk alamadım. Ama daha sonraları, bu fresklerin çarpıcı tuhaflığının, kendine has güzelliğinin sembollere bu kadar geniş bir yer ayrılmış olmasından kaynaklandığını, sembolün simgelenen düşünce ifade edilmediğine göre bir sembol olarak değil, bir gerçeklik, fiilen yaşanan ya da maddeten kullanılan bir şey olarak temsil edilmesinin esere daha gerçek, daha belirgin bir anlam kattığını, mesajını daha somut, daha çarpıcı kıldığını anladım. Zavallı bulaşıkçı kıza baktığımızda da, dikkatimiz sürekli olarak ağırlığını zor taşıdığı karnına çevriliydi, aynı şekilde can çekişen kişilerin dikkati de ölümün kendilerine sunduğu, acımasızca hissettirdiği somut, sancılı, karanlık, organik yanına, ölüm adını verdiğimiz kavramdan çok kendilerini ezen ağır bir yüke, nefes darlığına, susuzluğa benzeyen yüzüne çevrilidir çoğunlukla.