Leyla Bişkin
@Bookley
Kitaplarını çocukları gibi seven
Öteki insanlar yok olup gittikleri zaman bizler yani halk yine yaşamaya devam edeceğiz. Tom yaşayan halk biziz onlar bizi yok edemezler halk biziz. Biz yaşamaya devam edeceğiz.
Canım öyle ölmek istiyor ki. Ölmeyi çok istiyorum. Biraz ölmek istiyorum. Ölmelilyim. Uykuda gibi. Biraz ölmek ölmek istiyorum. Çok yorgunum. Belkide... Artık uyanmam.
İnsan içindekileri söyleyince rahatlar ama günahını da başkalarına yaymış olur.
Öyle yorgunum ki ayakta uyuyorum...
Ve yine de ne yapmak gerektiğini bilemiyorum.
Sonra bir zaman gelir insan değişir her şeyi bambaşka görür. Bundan sonra insan için ölüm bütün ölümlerin bir parçası gebelik bütün gebeliklerin bir parçası gebelik ile ölüm aynı şeyin iki parçası olur. Artık her şey insana ayrı ayrı şeyler gibi gelmez. O zaman bir acı insana fazla keder vermez çünkü artık acının tek bir acı olmadığını bilir.