Booknevertheless
@Booknevertheless
Kullanıcı adım instagram adresimle aynıdır.
Bursa
132 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bakire’yi önemsemeyi, oturup bu işi halletmenin başka bir yolunu düşünecek kadar önemsemeyi beklemiyordum. Ben bana gerekeni alırken o da isteğine kavuşsun diye: Bir hayata. Özgürlüğe.
Bakire’yi arzulamayı beklemiyordum, şimdi bile dudaklarının tadını ve çıplak teninin yumuşaklığını hatırlayınca nabzım hızlanıyordu.
Onun yanında geçmişi, geleceği ve neden burada olduğumu unutacak kadar değişmeyi beklemiyordum. Sakinleşmeyi. Huzur bulmayı.
İstemeyi hiç beklemiyordum. Çünkü ben istemezdim. Özgürlüğe kavuştuğumdan bu yana geçen uzun yıllar boyunca istememiştim. Gerçekten hiçbir şey istememiştim.
Ama bunları Poppy için istiyordum ve onu istiyordum.
Peki şimdi ne olacaktı?
Reklam
“Buna alışkın değil.” Gözlerimi kısarak Poppy’ye baktım. “O bizim gibi değil ki.”
“Ben sadece üşüdüğünü anlatmaya çalışıyordum.” Kieran’ın sesi keyif doluydu. “Hemen savunmaya geçmene gerek yok.”
“Savunmaya falan…” Sustum. Gerçekten savunmaya geçmiştim. Poppy için. Hafifçe büzüldüm.
“Bence onu ısıtmaya çalış,” dedi Kieran, bunu duyunca bir kaşımı kaldırdım. “Diğerlerinin aklına gelmeden.”
Sırtımı dikleştirdim. “Asla olmaz.”
“Yerinde olsam o kadar emin olmazdım.”
“Sözümü dinlediğin zaman yıldızlar gökyüzündrn düşecekmiş gibi geliyor” dedim sessizce. “Keşke bu an hiç bitmese.”
“Bana öyle bakmaya devam edersen başlamadan bitecek” dedim.
Yanakları daha da kızardı. “Şey… kusursuzsun.”
Göğsüm sıkıştı çünkü gerçekten öyle olmak isterdim. Kusursuz olsaydım burada olmazdım. “Hayır, değilim. Sen kusursuz birini hak ediyorsun ama ben buna izin vermeyecek kadar adiyim.”
Gülümseyişim silindi. “Peki babam orada olsaydı? Yine de New Haven’a giderdi, fikrini değiştirebilir miydim bilmiyorum” dedim sessizlikte. “Ama sana zarar vermesine müsaade etmeyeceğimi biliyorum.”
Avucunu çevirip altın damgaya bir öpücük kondurdum. “İnsanları sürgün ederdim. Diğerlerini öldürürdüm. Krallığı bölerdim.” Gerçeğin tadı dilimde kül gibiydi. “Babamı öldürürdüm” diye fısıldadım. “Tanrılara yemin ederim ki o zaman bile, sana olan hislerimi — canımın içi olduğunu — daha tam olarak anlayamamışken bile onu öldürürdüm.”
Elini indirdim. “Ama öyle olmadı. Orada şansım yaver gitti ama bu şans uzun sürmedi.”
Reklam