Kitapların yakıldığı bir dönemdi çocukluğum...Ama daha önemlisi yüreğimdeki yangındı. Okumanın, yazmanın cezalandırıldığı, korkulacak birer olgu olduğu bilinçaltı yöntemlerle yerleştiriliyordu sanki zihinlerimize . Korku ve psikolojik baskıyla sindirilen bir kuşak yetişiyordu.
"insan" kelimesi "nisyan" dan türemiş; insan kelimesinin kökeninde unutan anlamı varmış. Belki de tekrar tekrar dünyaya geliyoruz ve yeniden acılar çekmeye başlayacak bir insan olmanın sancısını azaltmak için önceki hayatlarımızı unutuyoruz. Yoksa nasıl insan olurduk ?