Vanessa
@Bookwings
Spoiler!
“Almaz” əsəri mövzu baxımından maraqlı olsa da, içində razılaşmadığım məqamlar var idi. Əvvəlcə onu deyim ki, əsərdə ateist olan Almaz obrazı müasir, yenilikçi bir qadın kimi təqdim olunur. Amma onun qarşısında kənd camaatının – xüsusilə də müsəlman insanların – cahil, geridə qalmış kimi göstərilməsi məni qane etmədi. Modern olmaqla imanlı olmaq bir-birinə zidd anlayışlar deyil, amma əsərdə bu, bilərəkdən qarşı-qarşıya qoyulmuş kimi görünür.
Digər tərəfdən, əsərdə mollanın qıza təcavüz etməsi məqamı da çox mübahisəlidir. Mən demirəm ki, mollaların hamısı yaxşı insandır, amma bu rolun məhz mollaya verilməsi, sanki dinin özünü qaralamaq üçün edilmiş bir seçim kimi təsir bağışlayır. Burada dinin yox, konkret bir insanın pisliyi göstərilməli idi.
Qızın uşağı dünyaya gəlir və o pis vəziyyətdə qalmasın deyə, Almaz uşağı öz üzərinə götürüb böyütməyə başlayır. Bu isə kənddə onun haqqında dedi-qoduların yayılmasına səbəb olur. Burada Cabbarlının göstərmək istədiyi Almazın fədakarlığıdır, amma nəticədə kənd camaatı onu yanlış anladığı üçün Almazın obrazı daha çox “söz-söhbətə qalan qadın” kimi görünür.
Daha sonra Almazın nişanlısı Fuad Bakından kəndə gəlir. Uşağı görəndə isə soruşur: “Bu uşaq kimindir?” Almaz isə əsəbləşərək: “Mən azad qadınam, uşaq mənimdir,” – deyir. Əslində, azad qadın olmaq təbii ki, öz seçiminin arxasında durmaqdır. Amma burada məntiqsizlik var: Fuad onun nişanlısıdır, yəni ortada ciddi bağlılıq mövcuddur. Bu halda Fuadın sual verməsi tamamilə normaldır. Uşaq doğurdan Almazın olsaydı onda Fuada xəyanət etmiş sayılmırdı? Əgər vəziyyət tərsinə olsaydı, yəni Fuadın evində bir uşaq çıxsaydı, Almazın heç nə deməyib “sən azad kişisən, istədiyini elə” – deməsi real görünməzdi.
Əsərin təhsillə bağlı olan hissələrini isə təqdir edirəm. Cabbarlı bu məqamda xalqın
Spoiler!
Elxan Elatlının “Psixiatr Xanım” kitabı haqqında düşüncələrim
Bu gün Elxan Elatlının Psixiatr Xanım kitabından danışmaq istəyirəm. Kitab ən çox satılanların siyahısında birinci yerdə olduğu üçün marağımı çəkmişdi. Ancaq oxuyandan sonra gördüm ki, əslində almasam da, oxumasam da olarmış deyəcəyim bir kitab imiş.
Əsərdə diqqətimi çəkən əsas məqam qadının yenə ikinci plana atılması oldu. Məsələn, baş qəhrəman Rüfət gündə bir qadınla gəzdiyi halda özünə “namuslu arvad” axtarırdı. Burada açıq-aşkar ikiüzlülük görünür: kişiyə hər şeyin icazəli olması, qadına isə sərt qadağaların qoyulması.
Digər tərəfdən, kitabda qadınların bədən təsvirlərinə həddindən artıq yer verilib. Bu, sanki qadını bir insan yox, yalnız bir obyekt kimi göstərməyə xidmət edir və belə təsvirlərin əsərdə çoxluğu heç də düzgün deyil.
Məni xüsusilə qəzəbləndirən hissə isə Rüfətin bir qızın riyaziyyat kimi çətin bir fənni sevməsini qəribə qarşılaması oldu. Bu, nə deməkdir? Qızlar zəka baxımından kişilərdən zəifdir ki, riyaziyyatı sevməsinlər? Belə yanaşma həm köhnəlmiş, həm də təhqiramizdir. Əslində, bu cür fikirlər qadınlara qarşı cəmiyyətimizdə mövcud olan stereotiplərin bir təzahürüdür.
Kitabın sonluğunda isə Nuray xanımın Duyğunun bacısı çıxması oxucuya təəccüb kimi təqdim olunub. Ancaq məni daha çox çaşdıran başqa bir məqam vardı: Duyğunun həyatında təsvir olunan bacı obrazı ilə Nuray xanımın təsviri heç üst-üstə düşmürdü. Bu uyğunsuzluq süjetin inandırıcılığını zəiflədir.
Ümumiyyətlə, kitabın bəzi məqamları maraqlı olsa da, qadın obrazlarına yanaşma, stereotiplərin təkrarlanması və bəzi süjet boşluqları əsəri zəiflədir. Məncə, yazıçı oxucuya daha balanslı, daha real və hörmətli qadın təsvirləri təqdim etsəydi, əsər daha güclü və təsirli ola bilərdi.
Amma əsas məsələ təkcə bu kitab deyil. Belə
Konusu: Eylül üniversitesi için geldiği şehrirde bir seri katil tarafından işlenen cinayetlerin baş şüpelisi haline gelir. Geçmişiyle yüzleşir ve doğrularını sorgular.
"Birinin kötü olup olmadığına, ceza çekmesi gerekip gerekme diğine biz karar veremezdik. Çünkü kötü sandığımız biri iyi çıka bilirdi, yalanlar yalanlarla süslenip gerçeği saklayabilirdi."
Spoiler!!
Kitap güzeldi en başlarda poyrazın katil olduğunu sanıyordum. Ortalarda poyraza inanmaya başladım. Ama gurur viranın hayatta olduğunu hiç düşünmemiştim. Poyrazdan şüphe ettiğim için vicdan azabı çektim. Çok sevdiim bir karakter oldu gerçekten. Geçmişte yaşadıklarına rağmen kötü biri olmayı seçmemişti. Poyrazın geçmişini okurken sarsıldım resmen.
Kitapda beğenmediğim şey Ekinin bazı itici ve ergen davranışlarıydı.
Murat komser karakteride keşki hiç olmasaydı. Hikayede pek bir rolü yoktu bence. Aşk üçgeni yapılmaya çalışmış ama olmamış gibi. Ve ekinle muratın atışmalarıda ergenceydi.
Sondada Murata üzüldüm.
"İyi Kız, Kötü Son", Holly Jackson'ın yazdığı "İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi" serisinin ikinci kitabıdır. İlk kitapta, kasabasındaki bir cinayeti araştıran ve bir podcast hazırlayan Pip, ikinci kitapta da benzer bir kayıp vakasıyla karşı karşıya kalır. Bu sefer, anma töreninde ortadan kaybolan Jamie Reynolds'ı bulmak için kolları sıvar. Pip, araştırmaları sırasında kasabanın karanlık sırlarını keşfeder ve kendisini tehlikeli bir oyunun içinde bulur. Kitap, Pip'in hem Jamie'yi bulma hem de kendi güvenliğini sağlama çabalarını konu alır. (16+)
Kitap çok güzeldi. Çok büyük beklentiyle okumuştum ve beklentimi karşıladı.
Tek sorun çevirisi çok kötüydü. O yüzden 1 puan kırdım.
Kitapta Ant diye karakter var karınca diye çevirmişler.
"Her kimsen değil, Sadece sensen."
Kitabın ilk 100 sayfasını 2 haftaya kalanını 3 güne bitirdim. (Klasik okur problemleri)
Kitap akıcıydı rahat bir dili vardı. Yeni başlayanlar ve reading slumpta olanlara öneririm.
Kitabın bazı yerlerinde duygusallaştım. Bazı yelerde gülmekten karnım ağrıdı. Özellikle Ümit ve Emirhan sahneleri. (Bu arda yan karakterlerden birine novella gelicekmiş)
Kitap güzeldi ama sonu beni tatmin etmedi. Sanki hikaye yarım kaldı gibi oldu