Ceyda Sarıkaya
@Bookworm123
İnsanlar birbirinin maddi yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerine ve alakalarına muhtaçtılar. Bu olmadıktan sonra aile sahibi olmanın hakiki ismi, “ birtakım yabancılar beslemek” ti.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar bir türlü akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.
Bir insan bir insana elbette yeterdi.
Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırsan gelirim…
Anlıyorum anlıyorum… Tamamen yalnızım… Ama Berlin’de değil… Bütün dünyada yalnızım… Küçükten beri…