"Sonsuza dek çaresizce kazanmaya çalıştığım bir ödül olarak mı kalacaksın?"
"Sana göre ben bu muyum? Kazanılacak bir kupa mıyım?"
"Ah tatlım, bir kupa onu kazandığımı, hak ettiğimi, ona layık olduğumu gösterir."
"Fakat ben seni elde edersem bunun sebebi senin bana izin vermendir."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Merhaba sevgili kitap dostlarım,
Bugün sizlere Kayıp Kalplerin Savaşı serisinin ilk kitabı olan “Hiçbir Dünyanın Kızı” hakkında konuşmak istiyorum. Kitabı bitirdiğimde tam olarak ne hissettiğimi açıklayamadım; kitap hem tatmin ediciydi hem de bir şeyler eksik gibi geldi. Yazarın işçiliği takdire şayan; kurgu, evren yaratımı ve karakter çeşitliliği oldukça iyi. Ancak, anlatım sadece iki karakterin perspektifinden ilerliyor. Ana karakterler kadar yan karakterlerin de önemli güçleri var. Örneğin, Nura’nın gücü gerçekten korkunç ve Sammer’in savaştaki eylemleri tüyler ürpertici, fakat bunlar sadece bir cümleyle ifade ediliyor. Bence, fantastik evrenlerin güzelliği detaylarda yatıyor. Yazarın elinde harika karakterler var ve umarım devam kitaplarında bu potansiyeli kullanır. Belirgin bir hata göremedim ancak duygusal bağ kuramadım. Konu ilgimi çekti ama nedense etkilenemedim. Eksik bulduğum yanları var, fakat bir giriş kitabı olduğunu unutmamak gerek. Okumak isteyenlere öneririm.
Victor Hugo, Novayı görse herhalde sefiller kitabını yeniden yazardı. Şu kitapta Novaya üzüldüğüm kadar hiçbir karaktere üzülmedim. Evet, garip geliyor ama yaşamayan bir karakterin yaşadıkları beni üzdü. Bir an, "Acaba Novanın ikiz alevi Daren değil de ben miyim?" diye sorguladım o ne hissetse, ben de okurken aynısını hissettim. Sayın Kabal, lütfen artık Nova gün yüzü görebilir mi? Biz okurlar da onu mutlu görmeyi hak etmedik mi? Size kitabın konusundan çok ayrıntılı bahsetmeyeceğim çünkü ne söylersem spoiler yiyeceksiniz, ama öncesinde size bir şeyden bahsetmek istiyorum, sonra düşüncelerimi ve küçük teorilerimi paylaşacağım. Ben, Kabal'ın karakterini kitapta en çok orman ruhu Tayga ile bağdaştırıyorum, çünkü orman ruhu diyarda her şeyin bir sebebi ve dengesi olduğunu, sadece zamanı geldiğinde anlamıyla öğrenebileceğimizi öğretti ve Kabal da kitapta verdiği her ayrıntının sebebi olduğunu, sadece zamanı geldiğinde öğretiyor. Mesela, Nova’nın ilk kitapta efsunlu odada pencereye koşması, onun hava yanlısı olduğunu göstermişti bize, ama sebebini net öğrenememiştik. Üçüncü kitapta ise, bunun sebebini Nova’nın beşinci element olmasından ötürü detaylı ve anlayarak öğreniyoruz. Bu yüzden ben yazarın detaylarına okurken bayılıyorum. Kısaca kitabın konusuna değinecek olursam; Lilith döndü, diyarın kapıları karanlık enerjiyle herkese açıldı, artık kimse güvende değil, hiçbir şey aynı kalmayacak ve çok fazla şey yaşandı. Diyarın toprakları yeniden kan ve gözyaşıyla sulanıp, hırsla yeniden ayaklandı. Düellolar olacak yaşam ve taht uğruna. Birçok fedakarlık yapıldı, bu fedakarlıklarla kazananlar ve çok fazla şey kaybedenler oldu. Seçimler yapılacak yeniden, zor kararlar alınacak, herkesi üzen fakat bazılarını mecbur kılan kararlar. Diyar kendi düzenini kuracak, kurulan düzene ayak
Kaç yaşındasın sen?"
Neredeyse kahkaha attı. "Elemental'da kaç yaşındasın diye sormayız, ne kadar yaşadın diye sorarız. Hayatta olduğun yıllar değil yaşadığını hissettiğin anlar önemlidir."
"Ne kadar yaşadın, Daren?"
"Ne zaman doğdun, Nova?"
"Deliler ve Cellatlar'ı okumadan önce novellayı okumuştum; ancak yorumlamam uzun sürdü, çünkü Deliler ve Cellatlar beni derinden etkilemişti. Uzun bir bekleyişin ardından bu ikiliye tekrar kavuşmak beni inanılmaz mutlu etti. Kitabın daha ilk sayfasını okurken sanki ait olduğum bir yere, eve geri dönüyormuş gibi hissettim. İkinci kitaptan sonra, üçüncü kitaba geçmeden önce okunması gerek 'Ejderha ve Yıldız' ara kitap olarak önem taşıyor. Kitapta, Nova ve Daren'in dünyada geçirmek zorunda kaldıkları günleri nasıl değerlendirdiklerini okuyoruz. Yani 300 sayfa boyunca Darenova okuyoruz ve gerçekten terapi gibi geliyor. HGOİ Serisi'nde Daren ve Nova'yı sevenler kesinlikle bu kitabı okumalı, çünkü tam da bu kitapta karakterlere doyacaksınız ve Deliler ve Cellatlar'ı okurken keşke novellaya dönebilsem diye düşüneceksiniz."
