Bana birisi, " İnsan ne ile yaşar?" diye sorsaydı cevabım şu olurdu: "Ne ile yaşayacağını bilemem ama ne olmadan yaşayamayacağını söyleyebilirim:Umut!"
Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi.Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi.Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
Didinha bir seferinde mutluluğun "yüreğimizde parlayan bir güneş" olduğunu söylemişti.Güneş her şeyi mutlulukla aydınlatıyordu.Eger bu doğruysa, her şeyi güzelleştiren şey göğsümde pır pır eden yüreğimdi...