Kurmacakitap
@BtyTolga
Birini tutkuyla, arzuyla, bencilce sevmek kaybetmekti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayat unutmaksa, rüya hatırlamaktır.
Bazen yeniden yaratmak için yok etmeliydi insan.
Uzun zamandır Orhan Pamuk okumuyordum. Bu kitap çok önce alıp okuduğum ama hiçbir şey hatırlamadığım bir kitaptı. Şimdi kütüphaneden alıp bir kez daha okuduğumda kitabı daha iyi anladım. 17.yüzyılda Türk korsanlarınca tutsak edilen bir Venedikli, İstanbul’a getirilir. Astronomiden, fizikten, resimden anladığına inanan bu köle bir Türk tarafından satın alınır. Bu ikisi arasında bir benzerlik vardır. Köle sahibi kölesinden batıyı ve bilimini öğrenmek ister. Birbirlerini tanımak isteyen iki kişi boş bir evde bir masanın başında konuşur. “Ben neden benim?” Sorusunu sormaya başlarlar. Zamanla hangisinin köle hangisinin efendi olduğu karışmaya başlar. Romanın sonu ise tam bir ters köşe ile biter. Orhan Pamuk’un bu romanı 17.yüzyılda geçse de postmodern izler vardır. Sürpriz sonun dışında kitabın başında bir el yazması bulunması ile başlanması da çok güzel düşünülmüş. Romanın adının neden Beyaz Kale olduğu da güzel bir ayrıntı.
Bazen insanlar bize sadece görmemiz gerektiği kadarını gösterirler. İnsanın esas mahareti de budur. Sanat bir duygunun özünü saklamaz, örtmez ama insan öyle değildir. İnsan kabahatini ve karanlığını örten, saklayandır.