Hafiza güzelleştirir anıları. Bir tür sanat yaptığı.
Rüya gibi.
Bazı 'anlar", bazı insanlar öyle güzel ki hayalimde.
Vitrin gibi.
Onları oraya koyup hiç çıkarmamalı.
Hep oradan izlemeli..
Nesnelere, insanlara, kavramlara biz anlam yükleriz. Gözümüzde büyütürüz. Büyütüğümüzden korkarız.Korktuğumuzu olduğundan büyük zannetmek de bizim marifetimiz.
Samimiyet, ölçüsü kaçınca laubaliliğe dönüşür ve bu bir sınır ihlalidir. Sürekli iç içe olmak, her şeyi uluorta yaşamak içtenlik değildir. Ölçüsüzce para harcamak nasıl cömertlik degilse, ölçüsüzce eglenmek de neselenmekle bir tutulamaz. Bu düşünceler onların bize öğrettiği sınırlar ve bugün de bunların hiçbirini yanlış bulmuyorum.