Zehebi (Rh.a) der ki: Her ölmek üzere olan kişinin dünyada oturup kalktığı arkadaşları kimseler gözünün önüne getirilir. İşte hep satranç oynayan bir adama ölürken: "La ilahe illallah" de, dediler. O ise "Şah!" dedi ve öldü. Elinde olmadan diline, hayatta oyununda alıştığı sözler geldi.
Süfyan-ı Servi bir gece ağlarken insanlar "Günahlarına mı ağlıyorsun?" dediler. Eline bir saman çöpü aldı ve "Günahlar bundan daha hafiftir. Ben asıl kötü hal üzere ölme korkusundan ağlıyorum. Çünkü asıl ağlanılacak ve ihtimam gösterilecek şey budur." dedi.