Yanlış duran bir kimsenin yaptığı herhangi bir eylem yanlış olmaya mahkumdur. Hedefe ulaşamadıktan sonra kimse gittiğiniz yola harcadığınız emeğe bakmaz. Nerede durduğun ve etrafında kim olduğu bu kadar mühim bir meseledir.
Dünyanın en zor hissi; ait olmadığın bir yerde bulunma zorunluluğudur demiş Dostoyevski. Okuduğum an içimde bir his belirdi anlaşılmak. Bence dünyada ki en güzel histe bu. Anlaşılmak. Evet ait olamamak ve orda bulunmak dayanılması çok güç bir his ama bence bundan daha zor olan anlaşılmamak. Anlattığında karşındaki seni anlıyorsa sana destek oluyorsa ne his olursa olsun göğsün hafifliyor fakat ne kadar anlatırsan anlat karşındaki seni anlamıyorsa o zor hissin yanina birde yerleşen umutsuzluk, mutsuzluk tükenmişlik, çaresizlik oluyor...
İçimde bir yangın vardı hiç sönmez sandığım,
Söndü.
Geriye gönül dediğim yerde kül kaldı.
Nefes almasan ölür, aldığında ise ciğerin tozla dolar.
Yaşamaksa yaşa.
Yaşanmaz sandım, yaşandı.
Buna yaşamak deniyorsa...